Sorular, sorular, sorular.. Bırakın, kendimle dertleşiyorum!!

foto: Nüket'IM

Niçin, etrafımdakileri kırmamak benim için bu kadar önemli?

Niçin düşüncelerimi söylersem anlaşılamıyorum. Yoksa ben mi, anlaşılır şekilde düzenleyemiyorum cümlelerimi?

Neden, fikir ayrılıkları hicranla sonuçlanıyor?

Üzüntü, münakaşa, yanlış anlaşılmalar, kırgınlıklar, ayrılıklar, terketme veya terkedilişler, kaybetme denklemleri içinde kayboluş.. Yanlış seçimler.. Hayal kırıklıkları.. Güvensizlik..

Unutmayalım ki, her acı, hüsran, kalp yarasının bir tükeniş tarihi var.

Uzun suskunluklar, içine atmalar, anlayış gösteren tek taraf olmalar, denge bozulduğunda hep kendinden alarak eşitliği sağlamalar, üst üste yapılan fedakârlıklar. Tükenişler.. Kaçışlar.. Hele ki, kendinden kaçışlar.. Sorular, sorular..

Kendimize doğru soruları sormalıyız!

Doğru sorular bizi en çok rahatsız eden ve cevabini iyi tanıdığımız sorulardır.

Kendimize dürüst olmayı öğrendiğimiz zaman, sorularımız her ne kadar ürkütücü olursa olsun, cevapladığımız anda içimizin rahatladığını, dertlerimize çare bulmamızın kolaylaştığını farkederiz.

Bu teknik ile kafamızdaki düşünce çöplüğünden kurtulabiliriz. Aynı zamanda kendimizle tanışırız.

Kalıplaşmış varsayımlar, kendimize ait olmayan ezberler, kafamızdan atılması gereken çöp örnekleridir.

Soru cevap yöntemi ile; kabullenmek zorunda olmadığımız gibi, aynı özgürlüğe sahip olan bireyleri de, isteğimiz yönünde, kabullenmeye zorlamamalıyız.

Bazen şaşırtıcı tespitler yapabiliriz, haklı olduğumuza emin olduğumuz bir konuda, aslında sorunun biz de olduğunu keşfedebiliriz.

Önemli olan kimin kazanacağı değil, kendimizi tanımaktır.

Ne istediğimizi bilirsek, sorunlarımız azalır. Var olan sorunlarımızdan da kurtulmamız kolaylaşır.